Toen het Brugse schepencollege in 1561 aan Marcus Gerards de opdracht gaf om een Brugse stadskaart te maken, gebeurde dat met een duidelijk doel: citymarketing. Brugge moest er op papier veilig en welvarend, maar vooral bereikbaar uitzien, zodat handelaars bleven aanmeren en het geld bleef stromen. Toch was de stadskaart meer dan louter propaganda, zo blijkt uit recent onderzoek.
Middeleeuws Brugge was een metropool die een schaduw wierp over heel wat andere steden. Tijdgenoten raakten niet uitgepraat over de eindeloze stroom luxegoederen uit alle hoeken van de wereld die te koop aangeboden werden in dit handelsknooppunt. Om die handel mogelijk te maken, verrezen indrukwekkende gebouwen uit de grond, met een overdekte waterhalle als logistieke parel aan zijn kroon. Het geld dat die internationale handel met zich meebracht, resulteerde in spitse kerktorens, fraaie stadspaleizen, trotse natiehuizen en indrukwekkende abdijen. Ook de omgeving kon meesurfen op het mercantiele succes: in het Brugse ommeland ontstond een indrukwekkende keten van voorhavens, zoals Damme en Sluis, die bezoekers de ogen uitstak. Maar de bron van die immense middeleeuwse welvaart – de rechtstreekse toegang tot de zee via het Zwinbekken – bezorgde de Bruggelingen van meet af aan ook kopzorgen. Al in 1280 werd gewaarschuwd voor de toenemende verzanding van het Zwin.
