“Zelfs aan zijn rug kan je Muhammad Ali herkennen,” zegt fotograaf James Barnor. Voor het pan-Afrikaanse tijdschrift Drum schreef hij veelvuldig fotogeschiedenis. Wie geluk heeft, raakt nog op tijd in het FOMU voor de tentoonstelling over zijn pionierswerk.
Muhammad Ali training for a fight at Earls Court, London, 1966
De verhalen achter zijn foto’s hoor je James Barnor (1929) op de tentoonstelling in het FOMU zelf vertellen: de verhalen achter de foto's van Ghanezen aan de vooravond van de onafhankelijkheid, van de Afrikaanse diaspora in Swinging Londen of van zichzelf tijdens zijn passage in de Agfacolorschool in Mortsel. Hij heeft het, behalve over de kwaliteit van het negatief, ook graag over de compositie en de dynamiek. Dat doet hij bijvoorbeeld bij een foto van de feestelijkheden naar aanleiding van de onafhankelijkheid in 1957. Wat opvalt, is dat het gezicht van de hertogin van Kent achter haar waaier verborgen blijft. De fotograaf kijkt naar alle figuren: “Iedereen is met iets bezig, niemand let op de fotograaf.”
Op de foto’s die hij nam in zijn studio Ever Young, die hij in 1953 in Jamestown in Accra oprichtte, zie je modellen die zich op hun gemak voelen. De geportretteerden lijken de vriendelijke en geestige man achter het fototoestel te spiegelen.
