Cultuurhuis de Warande in Turnhout bestaat 50 jaar. Het maakte een vliegende start als pionier. Uniek is de uitgesproken aandacht voor beeldende kunst. De Warande viert die halve eeuw met de tentoonstelling Oude wijn / nieuwe zakken. 25 kunstenaars van wie de expo’s belangrijk waren in de geschiedenis van het cultuurhuis (en voor wie de Warande belangrijk was in de carrière) nodigen elk een kunstenaar uit voor de toekomst.
Luc Deleu, Een museum voor kapotte kunst, 1979
De Warande opende op 28 oktober 1972 als eerste Kempisch cultuurhuis. De toenmalige regering richtte cultuurhuizen op om het cultuuraanbod bereikbaar te maken voor een groot publiek. Aanvankelijk was er in Turnhout veel protest tegen de komst van de Warande. Was het een prestigeproject van de stad dat snel een stille dood zou sterven? Wijlen Eric Antonis was van 1972 tot 1988 de eerste directeur van de Warande. Hij zette in op een tweesporenbeleid tussen uitersten: authentiek volks en avantgardistisch. Zijn visie was vooruitstrevend en gedurfd. Antonis organiseerde onverwachte, eigenzinnige projecten, zoals een reptielententoonstelling en een antiekmarkt. Hij sprak diverse doelgroepen aan die kennismaakten met kunst en theater. Met succes: hij zette de Warande op de kaart. Aanvankelijk had het enkel een hal, een tentoonstellingsruimte en een bibliotheek. De theaterzaal was pas klaar in 1977. Antonis voorzag meteen een volwaardig, kwalitatief programma voor beeldende kunst met een programmator.
In 1979 wou Luc Deleu in een voormalig waterwinningsgebouw van Turnhout ‘een museum voor kapotte kunst’ maken. Na het vroegtijdig slopen van het gebouw, stortte Deleu het puin voor de ingang van de Warande. Guillaume Bijl realiseerde in 1980 een van zijn eerste kunstliquidatieprojecten en maakte van de tentoonstellingsruimte een ‘beroepsheroriëntatiecentrum’. In 1981 stuitten de erotisch getinte kunstwerken van Liliane Vertessen op protest en moesten ze naar de kelder verhuizen.
