Er schemert van alles door op de foto’s van de tentoonstelling Echtzeit in het FOMU. Het stemt melancholisch, en dat terwijl gastcurator Dirk Braeckman aan de slag ging met banaal beeldmateriaal: “Ik blijf de foto manipuleren als een schilder die voor een doek staat: wat is er nog mogelijk?” Veel, zo blijkt.
Dirk Braeckman - ECHTZEIT #073-24//AP, 2024
“Ik amuseer me in mijn atelier,” vertelt de Belgische fotograaf Dirk Braeckman (1958). Als je voor zijn beelden staat, voel je dat ook. Het zijn explosies van fotografie. Niettemin kunnen de beelden verontrusten. Dat heeft niet alleen te maken met het donkere van zijn werk of de toegetakelde beelden van deze reeks, maar ook met het bronmateriaal waaronder medische en forensische fotografie. Het verrast dat de FOMU-collectie dit soort fotografie rijk is.
Gastcuratoren worden vrij gelaten in hoe ze met de collectie van het FOMU een expo maken. Eerder transformeerde de kunstenaar Grace Ndiritu de museumruimte tot een sensitievere plek. Dat Braeckman, een van de meest artistieke Belgische fotografen, er net functionele fotografie uitkoos, is interessant. Een ethische kwestie, zo blijkt, want raken aan het werk van collega-kunstenaars ligt moeilijk. Hij wilde nu eenmaal iets nieuws genereren op basis van bestaand werk. Zijn filter was dus vernacular, dat is alles wat geen artistieke fotografie is. Al hebben deze foto’s vaak per abuis esthetische kwaliteiten. De longlist collectiebeelden is te bezichtigen in twee vitrinekasten, niet direct naast het werk van Braeckman. “Het moest geen zoekplaatje worden”.
