Peter Paul Rubens’ (1577-1640) intieme kant wordt zelden bezongen. Het is een facet dat opduikt in werken die bijna uitsluitend voor zijn eigen familie bestemd waren. Daarenboven zit het overgrote deel van die stukken in collecties in het buitenland. Het Rubenshuis leende een puike selectie voor de expo Rubens privé. De meester portretteert zijn familie.
Peter Paul Rubens, Zelfportret, 1638, olieverf op doek, 109,5 x 85 cm, Wenen, Kunsthistorisches Museum, inv.nr. 527
Vaker dan goed is voor het moreel van een liefhebber van de oude meesters valt het voor dat ik iemand hoor verzuchten dat Rubens een overgewaardeerde schilder is. Op een emotioneel niveau lijkt men geen affiniteit met zijn werk te voelen. Nochtans is dat oeuvre zo rijk geschakeerd, dat er voor elk wat wils zou moeten zijn. Ooit – gelukkig vliedt de tijd - behoorde ik ook tot dat vooringenomen kamp. Erop terugkijkend kan ik, in mijn geval, enkel concluderen dat onwetendheid de oorzaak van zoveel dwaling was. Mijn standaardantwoord voor ongelovigen luidt: ga tien minuten voor de Kruisafneming in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal zitten, zodanig dat je elk kopje en elke snik in je opgenomen hebt. Sceptici kunnen ook op andere gedachten gebracht worden als ze beeltenissen van Rubens’ familie onder ogen krijgen. Staren in de kijkers van zijn kinderen zou het moeten doen. Intimiteit is een kwaliteit die men al te weinig met Rubens associeert. Zijn familie- en zelfportretten beslaan geen uitgebreid corpus, en bitter weinig voorbeelden zijn Vlaams openbaar kunstbezit.
