Franz Courtens is sinds jaar en dag een vaste waarde in de schilderkunst van ons land. Wat een buitenkans om dankzij twee van zijn kleinzoons werk te zien dat altijd in familiebezit gebleven is. In één klap maakt het stereotype en wat stoffige imago van de meester van de Dendermondse School plaats voor meer nuancering en verrassende nieuwe inzichten.
Het is altijd uitkijken als onbekende kunstschatten plots aan de oppervlakte komen. Het recent verleden heeft het ons nogmaals bewezen. De wonderen zijn de wereld niet uit, alleen mag je geen mirakels verwachten. Neem nu Franz Courtens (1854-1943). Over hem zou het laatste woord al lang gezegd zijn, in die mate zelfs dat er nog nauwelijks naar hem wordt omgekeken. En toch komen een drietal jaar geleden twee van zijn kleinzoons voor de dag met het voorstel een aantal werken te tonen, die altijd in het familiebezit gebleven zijn, schilderijen en tekeningen die zelden of nooit getoond werden. Het blijkt over meer dan tweehonderd werken te gaan.
Een selectie uit dat familiebezit werd vorig jaar in het cultureel centrum van Moeskroen tentoongesteld en doet nu Dendermonde aan, zijn geboortestad. Later reist de verzameling door naar het Charliermuseum in Sint-Joost-ten-Node, de gemeente waar hij tot aan zijn dood gewoond heeft.
Voor Marc en Eric Courtens is dit meer dan een huldebetoon aan hun illustere grootvader. Zij koesteren de herinnering aan een lieve opa en aan het hechte familieleven dat zij in hun prille jeugd meegemaakt hebben, ruim driekwart eeuw geleden. Er viel altijd iets te beleven in en rond het huis met atelier in de rue du Cadran (in Nederlandse administratieve kromtaal vertaald als ‘Uurplaatstraat’). Iets dat voor ons niet geldt natuurlijk, maar zij hebben nog persoonlijke herinneringen aan de plaats waar bepaalde werken waren opgehangen en de gevoelens die zij bij een jong kind konden oproepen.
