Vijftig jaar geleden overleed de symbolistische kunstenaar Leon Spilliaert. Om dit te herdenken organiseert het Museum voor Schone Kunsten van Oostende een retrospectieve tentoonstelling, waarbij meer dan 150 belangrijke werken van Leon Spilliaert uit musea, openbare en privécollecties worden samengebracht. Daarmee illustreert men de volledige en veelzijdige loopbaan van de kunstenaar. De tentoonstelling reist later door, naar Den Haag en Tokio.
Leon Spilliaert ca. 1928
Leon Spilliaert werd in 1881 in de kuststad Oostende geboren, en inderdaad, de nabijheid van de zee heeft in zijn oeuvre steeds een belangrijke rol gespeeld. Spilliaert volgde de kunstacademie in Brugge. Daarna vond hij werk als illustrator voor de Brusselse uitgever Edmond Deman. Door zijn passie voor literatuur leerde hij de dichter Emile Verhaeren kennen. Deze laatste introduceerde Spilliaert in het Parijse kunstmilieu. Maar Spilliaert voelde er zich niet thuis en had weinig interesse voor het artistieke werk van de Fransen. Hij keerde terug naar België en bleef schilderen volgens een eigenzinnige spirituele beeldentaal, ingegeven door de constante aanwezigheid van de zee en de stad Oostende.
Eenzame nachtelijke wandelingen langs het strand confronteerden Spilliaert met de uitgestrektheid van de natuur en haar ondoorgrondelijkheid. Deze thematiek vertaalde hij in landschappen, marines en stillevens.
Hij werkte het liefst met mengtechnieken van kleurpotlood, oostindische inkt, pastel en gouache op papier en karton. Zo blijft zijn kleurgebruik steeds zacht en bijna etherisch van aard. In 1909 neemt Spilliaert deel aan het "Salon de Printemps", het is meteen zijn expositiedebuut. Twintig jaar later is hij een beroemd kunstenaar en krijgt hij een belangrijke solotentoonstelling in de Brusselse galerie Georges Giroux.
