De Codex Eyckensis dateert uit het begin van de 8ste eeuw en is daarmee één van de oudste middeleeuwse handschriften die in België worden bewaard. Volgens een vrome legende, geschreven door twee heilige nonnen uit de abdij van Aldeneik (Maaseik), werd hij lang als een reliek beschouwd. Geschrift en versiering vertonen de kenmerken van de handschriften die door Ierse of Engelse monniken werden geschreven en verlucht of die onder hun invloed op het vasteland werden vervaardigd. De Codex Eyckensis is mogelijk in de abdij van Echternach ontstaan en wordt bewaard in de St.-Catharinakerk in Maaseik.
Naast de beroemde hoogtepunten uit de Anglo-Ierse productie zoals het Book of Kells of het Evangelie van Lindisfarne, vormt de Codex Eyckensis een belangrijke schakel voor een beter begrip van dit soort boeken. Dit eeuwenoude evangelieboek is zowel een must voor de kunsthistoricus en de handschriftdeskundige die zich over deze periode buigen, als voor de geïnteresseerde leek.
Onderzoek wees uit dat de Codex Eyckensis eigenlijk samengesteld werd uit de resten van twee verschillende evangelieboeken. Uit het eerste boek blijven slechts 5 bladen over. Er is een bladvullend miniatuur van een schrijvende evangelist en 4 bladen met decoratieve concordantietabellen. Van het tweede boek hebben we de volledige concordantietabellen en bovendien 121 folio's tekst. Een latijnse versie van de vier evangeliën wordt telkens voorafgegaan door een proloog, een inhoudstafel en een korte inhoud. Bij de restauratie werden de twee boeken van elkaar gescheiden en apart ingebonden.
