Het in Antwerpen gevestigde kunstenaarscollectief Carla Arocha & Stéphane Schraenen is sterk aanwezig op de Brusselse Biënnale met in situ werk op drie verschillende locaties: het Postsorteercentrum, het station BrusselCentraal en de Nationale Bank. Hun werk maakt een mentale brug tussen drie overheidsinstellingen die een sleutelrol speelden in het naoorlogse moderniseringsproces.
Circa Tabac van Carla Arocha en Stéphane Schraenen in de lokettenzaal van de Nationale Bank van België te Brussel
De Venezolaanse kunstenares Carla Arocha (°1961, Caracas) maakt sedert 1994 minimalistisch werk met strakke geometrische patronen. In 2006 sloot ze een artistiek verbond met de Belgische kunstenaar Stéphane Schraenen (°1971, Antwerpen). Samen realiseren ze voornamelijk sculpturale installaties en foto's. Spiegels, hekken en leder zijn veel gebruikte materialen in hun werk.
De installaties roepen sterke referenties op naar formalistische stromingen van de jaren 1960, in het bijzonder naar de Op art en de Kinetische kunst. Adepten van deze kunststromingen deden onderzoek naar vorm, kleur en ruimte, wat illusoire ruimte- en bewegingseffecten opleverde. Arocha & Schraenen maken ook gebruik van optische complexiteit, maar ze springen daar op een eigenzinnige manier mee om. Hun werk overstijgt het louter visuele effect van 'retinale' kunst, omdat zij het optische spel niet inzetten als doel op zich, maar eerder als middel om dieperliggende betekenissen op te roepen. Aan de basis ligt niet zozeer een vormelijk zoekproces, maar eerder een persoonlijke ervaring of een voorval op één of andere nachtelijke escapade of reis. Hun werk handelt indirect over allerlei vormen van verleiding en misleiding, zelfbedrog en illusie.
Voor de Brusselse Biënnale maakten ze werken die elk op een andere manier reflecteren over modernistische architectuur, urbanisatie en stedelijke context. In het Postsorteercentrum is de installatie P5 bis te zien. Deze hangende sculptuur bestaat uit monumentale gordijnen die opgebouwd zijn uit een spiegelend geometrisch patroon, dat zich voortdurend herhaalt. P5 bis is geïnspireerd op 'project houses', de grote, goedkope woonblokken die te vinden zijn in de buitenwijken van Chicago of op linkeroever in Antwerpen. De referentie zit hem niet alleen in het vormelijke, maar ook in het voyeuristische, het eentonige, in alle karakteristieken die dat soort gebouwen typeren.
Voor het Centraal station maakten ze een reeks detailfoto's van het stationsinterieur op het gelijkvloers. Ze worden getoond in reclamepanelen op de diverse perrons.
