Via schermen bereikt je dagelijks geweld en dringt het zich ongevraagd op aan jouw blik. Leidt die eindeloze beeldenstroom van lijden tot verlamming of tot collectieve passiviteit? In de groepstentoonstelling Voor onze ogen in Z33 in Hasselt maken tien kunstenaars geweld en onrecht tastbaar voor de bezoeker.
Angharad Williams, Solo performance (detail), 2025, aluminium, kunststof, ledverlichting, ektachrome film, 5394 x 3,5 x 3,5 cm, met dank aan de kunstenaar
Het eerste werk in Z33 is een stille film van Angharad Williams (1990). “Solo performance (2025) toont een close-up van haar gezicht”, vertelt curator Tim Roerig. “De camera richt zich rusteloos tussen haar lippen en ogen. Je hoort niet wat ze zegt en ook liplezen is onmogelijk.” Williams spreekt zich uit over Gaza, maar de in Berlijn wonende en werkende kunstenaar ervaart hoe gevoelig dat onderwerp er is. De film belichaamt de spanning tussen spreken en zwijgen, urgentie en censuur.
Roerig wijst op het najaar van 2024, toen in Berlijn de antisemitisme-clausule een wetsvoorstel was om cultuursubsidies afhankelijk te maken van politieke standpunten. Dat voorstel sneuvelde, maar er sloop behoedzaamheid in Williams’ werk; de angst voor onbegrip leidt tot zelfcensuur. Als kijker ben je gewend aan onmiddellijke consumptie en verstaanbaarheid, Williams sluit je buiten. De stilte zet aan tot een pertinente vraag: draag je verantwoordelijkheid om te reageren bij het zien van onrecht?
