De Belgische schilder Jan Van Imschoot is geen ‘tentoonstellingskunstenaar’. Hij is liever bezig met wat hij nog wil maken. Wat een buitenkans dus om op de expo The End Is Never Near in het S.M.A.K. in Gent te kunnen ontdekken waarnaar hij al vanaf zijn tienerjaren zoekt.
De tentoonstelling is voor het grootste deel chronologisch opgebouwd. Toch wilde Jan Van Imschoot (1963) in elk geval openen met Amore Dormiente (2018). Dat is een van de monumentale doeken uit zijn latere periode waarmee hij expliciet naar de kunstgeschiedenis verwijst en waarvoor hij internationaal het bekendst is. “Een vleesberg,” noemt hij het zelf: “Al twintig jaar zat het in mijn hoofd om de slapende cupido van Caravaggio (1571-1610) in het groot te verven.” Iets waaraan hij met plezier terugdenkt: “Ik ben niet beginnen te schilderen om kunstenaar te worden, maar voor het plezier van het schilderen. Als tiener wilde ik al het geheim van de schilderkunst doorgronden. Daar komt geen eind aan.”
