Femke Vindevogel is een artistieke duizendpoot. Ze tekent, schildert, schrijft, zingt en bespeelt verschillende instrumenten. Met Everyday Tales exposeert ze recente schilderijen bij MLVA Gallery in Gent. “De afwisseling is leuk”, zegt ze. In haar werk versterken beeld, taal en klank elkaar. Ze openen een waaier aan gevoeligheden, van speels tot pijnlijk, waarmee ze het alledaagse intiem en herkenbaar brengt.
Zelfportret in studio
De voorbije jaren kwam Femke Vindevogel (°1978) in de aandacht als schrijver. In 2019 verscheen haar debuutroman Confituurwijk, goed voor een nominatie voor de Bronzen Uil en de publieksprijs van de Boekhandelsprijs. Twee jaar later volgde Baksteen. In 2025 bracht ze het prentenboek Patsy Helpt uit en enkele gedichten. Vindevogel volgde een opleiding schilderkunst, fotografie en linoleumsnede & ets in Gent. “Nadat ik afstudeerde als schilder exposeerde ik een aantal keer. Dat liep goed, maar door een samenloop van omstandigheden bleef ik schilderen, zonder ermee naar buiten te komen. Deze tentoonstelling voelt voor mij opnieuw als een eerste keer.” Daarnaast speelt ze piano, barokblokfluit, ukelele en zingt ze. “Ik speelde ook cello en schreef muziek voor een groepje. Mijn droom is om ooit filmmuziek op te nemen. Muziek en schilderen vind ik rustgevend, schrijven vraagt veel denkwerk.”
Vindevogel schrijft heel beeldend, filmisch en neemt je moeiteloos mee in haar verhalen. “Ik doe graag iets met taal en geniet van mooie zinnen. Mijn boeken lees ik minstens tien keer luidop. Ik luister naar het ritme en de klanken en vervang woorden zodat ze beter klinken.” Die rijke beeldtaal contrasteert met haar sobere en eerder abstracte schilderijen. “Ik wil overzicht en aandacht voor het onderwerp. Ik hou niet van veel details of een drukke achtergrond.” Op ze nu schrijft of schildert: “Ik vertrek altijd vanuit een beeld, daarna volgt het verhaal.” In haar boeken duiken verwijzingen op naar kunst en muziek terwijl de titels van haar schilderijen knipogen naar schrijven en lezen.
