De Nederlandse Chantal van Rijt (1984) studeerde fotografie aan KASK School of Arts in Gent, maar zocht al tijdens die opleiding naar méér dan twee dimensies. “Een foto van iets ruimtelijk wordt, eenmaal geprint, teruggebracht tot iets plat aan de muur. Daar wilde ik van af.”
Chantal van Rijts afstudeertentoonstelling leverde haar in 2017 de Horlait-Dapsensprijs op, een erkenning voor de beste afstuderende kunstenaars van verschillende kunsthogescholen in België. Met Light, Dance vonden diverse, multidisciplinaire installaties elkaar in existentiële invalshoeken. “Ik ben gefascineerd door hoe we als mens omgaan met onze begrenzingen en de wetenschap inzetten om bepaalde grenzen te verleggen. Zo proberen we onze diepste fantasieën waar te maken. De grootste grens van de mens is natuurlijk sterfelijkheid. Als we het daarover hebben, komen we al gauw in een meer spirituele, zelfs occulte sfeer – de spanning met een heel objectieve benadering van wetenschap vind ik interessant.” In een pseudo-alchemistisch gebaar stolde Van Rijt bloed in epoxy: het bloed verkleurt, kruipt en laat, wanneer het omhoog hangt, zonlicht door.
Ook een spel met licht, maar dan artificieel, was de installatie Veronica (2017). Technologie evolueert snel en robots die hun dienst bewezen hebben, staan bewegingsloos in een hoekje. Zo vond ze de robot Veronica, die ze mocht lenen. “Ik wilde haar de cancan laten dansen. Ik bond touwtjes aan haar en maakte stop-motionbeelden, die ik vervolgens vertoonde op een diaprojector waarvan het klikkende mechaniek het dansende ritme aangaf.” De tegenstelling van een robot die niet mechanisch, maar juist handmatig in beweging wordt gebracht vindt een parallel in de digitale beelden die ze analoog opnieuw fotografeerde om ze vervolgens in dia’s om te zetten. Verder toonde ze toen werken die refereerden aan het fotografische procedé zelf, en een video met dwarrelend stof. “Stof is onbeduidend, maar toch is het overal”, zegt ze. “Stof is ook vervelend, ongewenst. Dat fascineert me.”
