Bram Van Breda - De kunstenaar als tuinier

“In de eerste plaats ben ik misschien wel een tuinier en geen kunstenaar”, grapt hij. Die omschrijving blijkt verrassend raak: zijn atelier is, in zijn eigen woorden, een soort tuin waar zijn materiaal groeit en tot bloei kan komen. Zich laten vastpinnen op het etiket textielkunstenaar doet hij niet: hij is geen textielkunstenaar, benadrukt hij, maar een kunstenaar die met textiel werkt. Textiel is voor hem zo ruim: “Dat is techniek, materie, concepten, metaforen, het zit in onze taal.”

Die verhouding tot materiaal kreeg hij van thuis mee: zijn grootmoeder verzorgde breiwerk op maat, deed retouches en hielp hem jarenlang bij de afwerking van zijn kunst. Maar terwijl zijn grootmoeder alles keurig wilde afwerken, laat Van Breda zijn draden bewust loshangen en verstrengelen, een spanningsveld tussen generaties. Zelf studeerde hij grafische vormgeving en bleef schilderen in het deeltijds kunstonderwijs, tot de grafische wereld hem te weinig ruimte bood. Een schakeljaar naar een masteropleiding textiel bracht hem terug bij de materie en, zo zegt hij zelf, bij de verwondering van zijn kindertijd.