OKV2025+
In de reeks [ART]IFICIEEL duiken we in de wonderlijke wereld van de artificiële intelligentie. Hoe verhoudt die zich tot kunst en schoonheid? Wat zijn de uitdagingen Wat zijn de gevaren? En beter nog: wat zijn de oneindige mogelijkheden? In deze aflevering verkent redacteur Wendy Wauters de aanwezigheid van artificieel gegenereerde beelden bij kunsthistorisch onderzoek en publiekscommunicatie.
Artificiële intelligentie heeft zich in razendsnel tempo een weg gebaand naar onze levens. Terwijl de een zich een dag zonder machinematige denkkracht niet meer kan voorstellen, denkt de ander weemoedig terug aan eenvoudiger tijden. Eerder dan een pro of contra positie in te nemen, belicht dit artikel de huidige aanwezigheid van artificieel gegenereerde beelden bij kunsthistorisch onderzoek en wetenschapscommunicatie. Kan dit in nevelen gehulde pad ons iets bijleren over het verleden? Of visuele details blootleggen die we vanwege hun evidente aanwezigheid over het hoofd zien? Of schept het vooral een nieuwe wildernis aan beelden die de kunsthistoricus alsmaar dieper langs een dwaalspoor duwt?
Een nachtelijk experiment met Midjourney, een AI-gestuurde beeldgenerator, prikkelde de nieuwsgierigheid. Met een stapeltje onderzoeksresultaten bij de hand over de aankleding van laatmiddeleeuwse parochiekerken in verstedelijkte gebieden werden enkele prompts getest. Een prompt beschrijft zo concreet mogelijk de afbeelding die je voor ogen hebt. In dit geval was de vraag om een vroeg zestiende-eeuws kerkinterieur uit de Zuidelijke Nederlanden te creëren, in de stijl van Jheronimus Bosch.