Hoofdredacteur Matthias Depoorter laat zich beroeren door het leven en de kunst. Dit keer kiest hij voor Mondkapmeeuw uit Het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam.

Deze onvolwassen zilvermeeuw was een verkeersslachtoffer en kwam in 2021 terecht in de collectie van het museum. De meeuw is een dood dier met een verhaal: ze raakte verstrikt in een mondmasker, dat tijdens de coronapandemie gebruikt werd en waarvan vele exemplaren in het milieu terechtkwamen. De Mondkapmeeuw figureert tot 27 februari in de door Tine Hens samengestelde expo Found in de Boekentoren in Gent.

Het beeld Mondkapmeeuw

Mondkapmeeuw, 2021, Het Natuurhistorisch Museum, Rotterdam

Een jonge zilvermeeuw heeft het loodje gelegd. Het mondkapje is een aandenken aan de wereld waarin ze gedijde; het elastiekje raakte verstrikt rond haar ene rozerode poot waarmee ze voordien parmantig stapte, wegstoof of in het water peddelde. Nadat er eerst lacherig over gedaan werd, zijn er tijdens de coronajaren wereldwijd miljarden mondmaskers gebruikt en terug afgedankt. Ze hebben vele levens gered, maar waar kwamen ze terecht?

Zilvermeeuwen hebben geen al te fijne reputatie. Het zijn die slimmerds die graaien in vuilnisbakken, en als het moet hele vuilniszakken openrijten of zelfs in het uiterste geval de kaas tussen je brood grijpen. Maar als je ’t mij vraagt, dan is er zonder zilvermeeuwen geen zee en zonder die weinig schuwe schepsels zijn er geen karakteristieke kreten die de zee aankondigen, als tromgeroffel bij een wereldwonder. Trouwens: wie zorgt er voor overlast? Om maar iets te zeggen: is er ergens nog een gewerveld wezen zonder plastic in het vege lijf?