Het schilderij in het museum van Gent heeft het kenmerkend klein formaat dat de meester, op een drietal uitzonderingen na, gewoonlijk gebruikt. Links in de hoek staan grote pakken prenten tegen elkaar gestapeld. In het midden van het doek houdt een figuur een groot blad opengevouwen. Een tweede figuur kijkt vol aandacht over de schouders van de eerste naar de prent. De achtergrond links is overwegend donkerrood, rechts donker bruin gekleurd. Het doek is vrij duister en men vraagt zich af op welke wijze de kunstenaar de twee figuren tot leven brengt. De schilder typeert zijn personages door de werking van het clair-obscur, door de tegenstelling van licht en donker. De twee mannen staan belicht als toneelspelers op de scène. Alles is schetsmatig weergegeven, maar laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Zo'n schetsmatigheid, die hem gedurende zijn leven veelal kwalijk werd genomen, zien wij nu eerder als een kwaliteit.
Het expressionisme heeft ons geleerd vooral belang te hechten aan de uitdrukkingskracht van een schilderij, en minder aan de gladde ambachtelijke uitvoering. Terecht heeft Ricourt van Daumier gezegd: 'Il a le geste'. Hij heeft de sprekende beweging, het duidelijk gebaar. Hij legt de synthese van een houding vast met enkele lijnen: de man die toont en de man die kijkt. Wellicht heeft de kunstenaar hier zichzelf afgebeeld terwijl hij aan een of andere vriend, Baudelaire of Daubigny, een prent toont. Het onderwerp is door Daumier verschillende malen behandeld en er zijn varianten in Parijs, Glasgow, Rotterdam en Mannheim. Uiteraard ligt het onderwerp voor de hand bij iemand als Daumier met zijn onstellend aantal prenten. Hoeveel malen zou hij zijn grafisch werk niet hebben getoond.
Enige verwantschap blijkt uit het onderwerp met voorstellingen als daar zijn 'De schilder en zijn model', 'Zelfportret aan de ezel', e.a. die het beroep van de kunstenaar tot onderwerp hebben. Daumier heeft hier meteen het klimaat aangeduid, de omstandigheden omschreven waarin men het best naar prenten kijkt: namelijk in de stilte van een intiem verlichte rustige kamer! De gezichten zijn enkel vaag weergegeven door kleurvlekken. De beide heren zijn derwijze getroffen door de prenten dat zij hun eigen ik verliezen, en volledig opgenomen zijn in het aanschouwen. Het werk voelt zeer hedendaags aan!
En wij mogen dan ook besluiten, een zin parafraserend van Charles Baudelaire:
